Het vergeten Konijn

Het vergeten Konijn

Wie van konijnen houdt, denkt niet zo snel aan wetgeving en rechtspraak, maar alle opvangcentra hebben er wel degelijk mee te maken. Doordat veel gemeentes weigeren gehoor te geven aan wetgeving raken veel konijnenopvangen gedupeerd.

Het dumpen van huisdieren is verboden. Zo staat dat in de wet. De overtreder wacht een fikse boete als hij/zij betrapt wordt. Maar wat gebeurt er met het gedumpte dier? Daar laat onze wetgeving zich helaas niet over uit. Naar ons idee zou er een speciale wet moeten komen waarin staat wat te doen met tamme (gedumpte of weggelopen) zwerfdieren, maar zover is Nederland nog lang niet.
Toch is de situatie niet helemaal hopeloos, want we hebben ook nog een Burgerlijk Wetboek. In Boek 5 staat o.a. wat er moet gebeuren met gevonden voorwerpen. "Maar een konijn is toch geen voorwerp?" zult u zeggen. Nee, dat is het inderdaad niet, maar volgens onze wetgeving dus wel, want in het desbetreffende artikel staat: ... indien het gevonden voorwerp een dier is ...

Een gemeente is wettelijk verplicht een gevonden voorwerp 14 dagen te bewaren, zodat de eigenaar de tijd heeft zijn eigendom te komen ophalen. Met b.v. een paraplu werkt dat prima. De gemeente legt de paraplu op een plank en wacht  2 weken. Is de eigenaar na 14 dagen nog niet komen opdagen? Dan mag de gemeente zelf weten wat ze met de plu willen doen. Zo houden sommige gemeentes bijvoorbeeld eens per jaar een verkoping van de gevonden fietsen.
Maar als het om een gevonden dier gaat, zit het ingewikkelder in elkaar. Een hond blijft nu eenmaal niet 14 dagen op een plank liggen wachten. Geen enkele gemeente heeft zelf de accomodatie om een dier 14 dagen te bewaren en al helemaal niet allemaal verschillende soorten dieren. Dus de gemeente besteedt dat bewaren uit. En voor alle klussen die je een ander laat doen, moet je betalen. Het gaat hier dus uitdrukkelijk NIET om subsidie, maar om betaling voor verleende diensten en om een vergoeding van gemaakte kosten.
Nog even voor de duidelijkheid: de gemeente waar het dier gevonden is, moet betalen - het maakt niet uit waar de opvang gevestigd is.

Dankzij het werk van de Dierenbescherming hebben inmiddels de meeste gemeentes afspraken gemaakt over het "bewaren" van honden en katten, maar meer dan 3/4 van de gemeentes (meer dan 300!) weigert te betalen voor het "bewaren" van konijnen. Een opvang die konijnen binnengebracht krijgt via een dierenambulance kan praten wat ie wil, maar de gemeente zegt eenvoudig NEE. Zelfs het argument "Een konijn is geen dier." wordt gehoord..
En wat moet je dan als opvang? Waar kun je klagen? Juist ja, bij diezelfde gemeente... en dat schiet niet op natuurlijk.

In Nederland worden elk jaar zo'n 12.000 konijnen opgevangen. De helft is afstand en de helft is dump.
Een simpel rekensommetje leert ons het volgende: we praten dus over zo'n 6.000 konijnen.  Als die per konijn €80 euro vergoed zouden krijgen, komen we op nog geen half miljoen. Op zich een hoop geld natuurlijk, maar als je het deelt door 408 (zoveel gemeentes telt Nederland) kom je op een gemiddelde van nog geen €1200,- per gemeente per jaar. Een flutbedrag op de gemeentelijke begroting, maar voor de opvangcentra is juist dat kleine beetje geld onontbeerlijk.
Overigens wordt natuurlijk niet elk gedumpt konijn weer gevonden en gevangen. Naar het aantal daadwerkelijk gedumpte dieren kun je slechts raden. Maar als 1 op 10 gevonden wordt (wat bv in natuurgebieden helemaal geen hoge schatting lijkt), zou het om 60.000 dumpers gaan...

Stichting KonijnenBelangen heeft van alles geprobeerd om gemeentes te overreden aan hun verplichtingen te voldoen, maar niks helpt. Je wordt van het kastje naar de muur gestuurd (als je überhaupt al antwoord krijgt) en we hebben er schoon genoeg van.
Als het dan echt niet anders kan, dan moet het maar... we stappen naar de rechter.

Na overleg met onze advocaat hebben we besloten tot een zogenaamde bestuursprocedure. Dit is een soort verticaal meerstappenplan, dat je kunt beginnen als je het niet eens bent met een besluit van een overheid. Je moet altijd bij stap 1 beginnen, maar je kunt na elke stap stoppen.
Simpel gezegd werkt het als volgt:

1. De advocaat stuurt namens een opvang een brief naar een onwillige gemeente met het verzoek te betalen voor verleende diensten en gemaakte kosten. (Omdat de SKB niet een direct betrokkene is, moet de opvang zelf de procedure aanspannen, maar de opvang wordt bijgestaan door onze advocaat.)

2. Bij een negatief antwoord kun je bezwaar aantekenen bij de gemeente. Een tweede brief dus.
3. Na nogmaals een negatief antwoord kun je een rechter vragen hoe die er over denkt.
4. Als ook de rechter in jouw nadeel beslist, kun je naar de Raad van State.

Wanneer u dit leest zijn we deze procedure al gestart, maar we hebben nog een hele lange weg te gaan...
U kunt de ontwikkelingen volgen op de website www.vergetenkonijnen.nl en op facebookpagina Kleintje-Konijntje.

De gang naar de rechter is een kostbare kwestie, met name voor een stichting die niet uit is op winstbejag. We proberen daarom op alle mogelijke manieren een pot te maken om de kosten uit te kunnen betalen.
Als u ons financieel wilt steunen kunt u uw donatie overmaken op banknummer: NL78 INGB 0009 1457 16 t.n.v. Stichting KonijnenBelangen te Aalsmeer o.v.v. "Rechtszaak".

Dank u!

Reacties

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden
Muis Hamster Gerbil Rat Cavia Konijn Chinchilla Degoe
We hebben verschillende koekies voor knaagdieren, maar we hebben ook cookies die de website verbeteren! Vindt u dat goed? Ja Nee Meer over cookies »